Pomiń główną nawigację

Umilknij! Ucisz się! — odnaleźć bezpieczną przystań w Domu Pana

Przesłanie od Przywódców Obszaru

»Ti stille, hold inde!«
Starszy Alan T. Phillips
Starszy Alan T. Phillips Siedemdziesiąty Obszaru

Oboje rodzice Mary Ann Baker zmarli na gruźlicę, gdy ona wraz z siostrą i bratem mieszkała w Chicago. Kiedy jej brat także nabawił się tej straszliwej choroby, zorganizowała dla niego przeprowadzkę do cieplejszego klimatu w południowej części Stanów Zjednoczonych. Niestety, w ciągu kilku tygodni jego zdrowie pogorszyło się i zmarł. Mary Ann i jej siostra były zrozpaczone. Nie było ich stać na odzyskanie i sprowadzenie ciała brata do Chicago, by go tam pochować. Mary Ann przeszła wtedy przez najmroczniejszy i najtrudniejszy czas swojego życia. Napisała: „Uznałam w sercu, że Bóg nie dba ani o mnie, ani o to, co moje”[1]. Było to ponad jej siły.

Każdy z nas przechodzi przez burze życia, czas żałoby, beznadziei, lęku, choroby, kłopotów finansowych, niepewności i zawirowań we wszelkich formach. Te burze są nie lada próbą i mogą wstrząsnąć nami do głębi. Mogą nadejść chwile, w których poczujemy się tak, jakbyśmy zaraz mieli wypaść z łodzi i utonąć — możemy wówczas wołać jak uczniowie Jezusa na Morzu Galilejskim: „Nauczycielu, nic cię to nie obchodzi, że giniemy?”[2].

Owej niespokojnej nocy na Morzu Galilejskim „[Zbawiciel] obudziwszy się, zgromił wicher i rzekł do morza: Umilknij! Ucisz się! I ustał wicher, i nastała wielka cisza”[3]. Zbawiciel uciszył burzę w sercu Mary Ann Baker w najciemniejszej godzinie żałoby i smutku i „przyniósł spokój pogłębionej wiary i pełniejszego zaufania”[4]. Z przywróconym poczuciem spokoju i ciszy napisała słowa cenionego hymnu pt. „Panie, w krąg burza szaleje”[5].

Morze ogarnął sztormowy szał,

Demonów, człowieka, czy inna moc zła […].

Posłuszne wszystko jest woli Twej.

Spokój już. Spokój już.

Mamy kochającego Ojca w Niebie, który rozumie, że w czasie sztormów w naszym życiu potrzebujemy schronienia lub bezpiecznej przystani, do której możemy się udać — potrzebujemy miejsca, gdzie jesteśmy chronieni, bezpieczni i spokojni.

Świątynia może być dla nas tą ważną bezpieczną przystanią. Codzienne życie niesie wyzwania, niepewność, sprzeczne opinie i niepokoje. W Domu Pana znajdujemy obiecane przez Niego odpowiedzi, siłę i pokój. Przypomina się nam, że nie jesteśmy sami. Przypomina się nam, że Bóg nas kocha, wciąż nas prowadzi i zapewnia nam powrót i ukojenie.

Ojciec Niebieski was zna. Kocha was. Rozumie wasze potrzeby i wyzwania. Poprzez uczęszczanie do świątyni i udział w świętych obrzędach odnajdujemy klarowność obrazu, której potrzebujemy, by żeglować przez niepewność i najróżniejsze burze życia.

Starszy Boyd K. Packer powiedział: „Jest coś oczyszczającego i rozjaśniającego rozumienie w duchowej atmosferze świątyni. Czasami nasze umysły są tak zaprzątnięte problemami i tak wiele rzeczy na raz domaga się naszej uwagi, że w ogóle nie jesteśmy w stanie jasno i logicznie myśleć. W świątyni to, co nas rozprasza, wydaje się oddalać, mgła i opary wydają się podnosić i możemy ‘widzieć’ rzeczy, których wcześniej nie dostrzegaliśmy oraz znaleźć wyjście z naszych kłopotów, którego wcześniej nie znaliśmy”[6]. Hymn pt. „Jak silne świadectwo” głosi:

Ja jestem dziś z tobą, nie lękaj się więc,

Bo jam Bogiem twym — zawsze bronić cię chcę.

Ja wzmocnię cię, dodam ci sił w chwilę złą[7].

Bez względu na burze, bez względu na demony, ludzi i wszystko to, co może was niepokoić, nie ma potrzeby się bać. Nasz kochający Ojciec w Niebie zapewnił nam bezpieczny port. Będzie wam błogosławił w świątyni. Będzie was umacniał i chronił w świątyni. Pełniej zrozumiecie słowa „Umilknij! Ucisz się!” w świątyni.


[1] Ernest K. Emurian, Living Stories of Famous Hymns, Boston: W. A Widdle Co., 1955, str. 83–85.

[2] Ew. Marka 4: 38.

[3] Ew. Marka 4:39.

[4] Karen Lynn Davidson, Our Latter-Day Hymns: The Stories and the Messages, Salt Lake City: Deseret Book, 1988.

[5] Hymn nr 50, „Panie, w krąg burza szaleje”. Słowa: Mary Ann Baker, ok. 1874, muzyka: H. R. Palmer, 1834–1907.

[6] „Przygotowanie do wejścia do świętej świątyni”, adaptacja na podstawie: Boyd K. Packer „Świątynia” (dostępne na stronie internetowej lds.org).

[7] Hymn nr 37, „Jak silne świadectwo”. Słowa: przyp. Robertowi Keenowi, ok. 1787. Hymn był zamieszczony w pierwszym wydaniu śpiewnika ŚwDO z 1835 r. Muzyka: przyp. J. Ellis, ok. 1889.

tempel