Prawo dziesięciny a nasza doczesna samowystarczalność

    Przesłanie od przywódców Obszaru

    Nefi
    Starszy Francisco J. Ruiz De Mendoza
    Starszy Francisco J. Ruiz De Mendoza Siedemdziesiąty Obszaru

    Biorąc pod uwagę złożoność dzisiejszego świata, osiąganie samowystarczalności jest często postrzegane jako daremny trud. Jeśli jednak spojrzymy na to z perspektywy wiary, staje się ono celem możliwym do osiągnięcia. Podręcznik General Handbook of Instructions mówi, że samowystarczalność jest „zdolnością, zobowiązaniem i dążeniem do zaspokajania duchowych i doczesnych potrzeb życiowych własnych i swojej rodziny”[1]. Pisma święte są bogatym źródłem przykładów tego, w jaki sposób dzieci Boga mogą osiągnąć samowystarczalność. Zastanówcie się nad odyseją grupy Lehiego przez pustkowia. Lehi zostawił wszystkie swoje majętności, aby postąpić zgodnie z wolą Pana. Z pewnością wskazówki Pana łagodziły trudy przebywania na odludziu dzięki wizjom, pomocy aniołów i przewodnictwu Liahony. Niemniej te pustynne tereny były strasznym miejscem i wędrówka przez nie stanowiła pasmo wyzwań. W Księdze Mormona opisany jest jeden szczególnie niepokojący epizod, kiedy to Nefi przez przypadek złamał swój stalowy łuk i wrócił do obozu Lehiego bez pożywienia. W obliczu tak poważnej przeciwności losu cała grupa Lehiego, łącznie z nim samym, zaczęła szemrać przeciwko Panu, Zgodnie z logiką, bez solidnego łuku nie mogli zdobyć pożywienia i byli narażeni na śmierć. Jednakże Nefi wzniósł się ponad pokusę szemrania i zaufał Panu. Na znak swej ufności Nefi, dysponując niewieloma materiałami, przygotował drewniany łuk i strzałę i zwrócił się do swego pokutującego już wtedy ojca, proroka, aby ten zapytał Pana, gdzie się udać, by zdobyć pożywienie. Objawienie przyszło za pośrednictwem Liahony i Nefi zdobył dużo jedzenia[2].

    Nefi z powodzeniem wykorzystał zasadę samowystarczalności. W jaki sposób możemy dzisiaj zrobić to samo? Co możemy zrobić, aby okazać Panu, że ufamy Jemu tak samo jak Nefi? Patrząc z doczesnej perspektywy, możemy „zrobić własny drewniany łuk i strzałę”, przystępując do programu edukacyjnego lub zakładając własną firmę. Uzupełnienie broszury Moja ścieżka do samowystarczalności i dołączenie do kościelnej grupy poznającej zasady samowystarczalności może nadać naszym doczesnym dążeniom szerszy wymiar duchowy. Zyskujemy więcej światła w sprawach doczesnych, kiedy spoglądamy na nie z perspektywy wiary. W tym duchowym kontekście szczególnie istotnym znakiem naszej ufności pokładanej w Panu jest dla Niego to, że żyjemy zgodnie z prawem dziesięciny, wypełniając jednocześnie jak najlepiej zadania związane z zaspokajaniem potrzeb rodziny. Większość członków Kościoła jest świadoma Bożych obietnic doczesnej obfitości dla tych, którzy przestrzegają prawa dziesięciny, jak zostało to objawione przez proroka Malachiasza: „W ten sposób wystawcie mnie na próbę […], czy wam nie otworzę okien niebieskich”[3]. We współczesnym objawieniu Pan mówi, że dziesięcina jest konieczna, aby „[uświęcić ziemię] Syjon”, a docelowo jest niezbędna do budowania samego Syjonu: „Jeżeli lud mój nie będzie przestrzegać tego prawa […], oto zaprawdę powiadam wam, że nie będzie to dla was ziemia Syjon”[4]. Syjon to święte miejsce, w którym zgromadzeni są ludzie czystego serca, którzy żyją w nim w prawości[5]. „Nie można zbudować Syjonu w inny sposób, niż przez zasady prawa królestwa celestialnego”[6]. Jest to miejsce obrony i schronienia[7].

    Zastanawiając się nad tymi objawieniami, możemy zadać sobie pytania: Czy chcę przyczynić się do budowania Syjonu? Czy potrafię żyć zgodnie z prawem dziesięciny na znak, że ufam Panu? Czy rozumiem, że jest to prawo celestialne, które wraz z innymi prawami pomoże mi spełnić warunki, by móc zaznać radości życia wiecznego? Życie według prawa dziesięciny przyniosło mi i mojej rodzinie niezliczone błogosławieństwa. Modlę się, abyśmy my wszyscy, święci Pana, uczynili dziesięcinę podstawą naszych dążeń związanych z uzyskaniem doczesnej — a ostatecznie duchowej — samowystarczalności.


    [1] Handbook 2: Administering the Church [2010], 6.1.1.

    [2] 1 Nefi 16: 18–32.

    [3] Ks. Malachiasza 3: 10–12.

    [4] NiP 119: 5–6.

    [5] NiP 101: 16–22.

    [6] NiP 105: 5.

    [7] NiP 115: 6.