MAGAZYN BISKUPI

Gdy członek Kościoła popada w kłopoty i jego własne środki wyczerpią się, zwraca się on do biskupa lub prezydenta gminy (przywódcy lokalnej jednostki kościelnej). Biskup dobrze zna swój okręg i prawdopodobnie wie już o sytuacji, w jakiej znajduje się dana rodzina. Pozwala mu to na ocenę potrzeb oraz dostępnych środków i udzielenie pomocy rodzinie.

W tych częściach świata, gdzie członkowie Kościoła mieszkają w dużych skupiskach, Kościół utrzymuje "magazyny biskupów" - coś na wzór supermarketu bez kasy. Placówki te utworzono wkrótce po założeniu Kościoła w 1830 roku. Za zgodą biskupa osoba potrzebująca może się tam przez jakiś czas bezpłatnie zaopatrywać w podstawowe artykuły.
W pozostałych miejscach biskup dysponuje innymi środkami, by udzielać pomocy potrzebującym. Może na przykład zrobić dla potrzebujących zakupy. Biskupi w zasadzie nie rozdają gotówki. Generalna zasadą jest, że osoba korzystająca z pomocy otrzymuje do wykonania pracę, dostosowaną do jej możliwości.

Ta część programu pomocy wzajemnej jak i wszystkie inne, jest finansowana z datków składanych dobrowolnie przez członków Kościoła, którzy poszczą przez jeden dzień w miesiącu, a sumę, jaką przeznaczyliby wówczas na jedzenie przekazują na potrzeby biednych i potrzebujących.